Sa kultura at kaluluwa ng mga Pilipino, mayroong isang manipis na linya sa pagitan ng relihiyong institusyonal at ng espiritwal na pang-araw-araw. Sa gitna ng espasyong ito matatagpuan ang dalawang magkaugnay na konsepto: ang Lihim na Karunungan ng Diyos at ang mga Orasyon .
Ang tunay na lihim, marahil, ay hindi sa mga salita kundi sa pananampalataya . Ang orasyon ay isang teknolohiya ng paniniwala. Kapag binubulong mo ito nang may pananalig, nagiging totoo ito para sa iyo—hindi dahil sa mahika, kundi dahil binubuksan nito ang pinto sa isang realidad kung saan ang Diyos ay hindi malayo, kung saan ang bawat bulong ay naririnig. Ang lihim na karunungan ng Diyos ay hindi itinago upang ipagkait sa atin, kundi upang hanapin natin ito nang may kababaang-loob. Ang mga orasyon ay mga piraso ng sinaunang panahon na nagpapaalala na ang panalangin ay hindi lamang usapin ng mga labi kundi ng buong puso at kaluluwa.
Sa tradisyong Pilipino ng orasyon o dasal na may lihim na bulong , ang karunungang ito ay madalas na sinasabing ipinagkaloob sa mga "pinili" sa pamamagitan ng mga pangitain, pag-aayuno, o pakikipagsapalaran sa mga espiritwal na nilalang. Hindi ito karunungang intelektwal kundi karunungang operatiba —may kakayahan itong baguhin ang katotohanan. Ang salitang orasyon ay mula sa Espanyol na oración (panalangin). Ngunit sa katutubong konteksto, ito ay higit pa sa simpleng pananalita sa Diyos.